Aluminiumverbindingen komen veelvuldig voor in de natuur, in voedsel en in water maar geven zelden aanleiding tot intoxicatie. In de industrie echter kan langdurig werken in nauw contact met aluminiumverbindingen, zoals smelten van aluminium of productie van aluminiumpoeder, wel aanleiding geven tot accumulatie van aluminium in het lichaam. De opname gebeurt veelal via inhalatie van kleine aluminium partikels of aluminium dampen. De belangrijkste plaatsen van aluminium depositie zijn het skelet en de longen, maar kleine hoeveelheden kunnen ook teruggevonden worden in spieren, nieren, lever en hersenen. Accumulatie en veelvuldige blootstelling aan aluminium werden in verband gebracht met neurologische aandoeningen, zoals aluminium encephalopathie, en astma.
Aluminium wordt hoofdzakelijk renaal geëxcreteerd, hetgeen verklaart waarom aluminium stapeling vooral een gevaar kan zijn voor mensen met verminderde nierfunctie. De eliminatie van gestapeld aluminium gebeurt met verschillende snelheid over vele jaren. Bij industriële blootstelling stijgt de urine concentratie met het aantal jaren van blootstelling