Cadmium wordt in kleine hoeveelheden opgenomen via water en voedsel. Voor rokers is de voornaamste bron van inname sigarettenrook. Industriële blootstelling aan cadmium is frequent. Cadmium wordt geproduceerd als nevenproduct van de zinkproductie of tijdens de productie van lood en koper. Daarnaast wordt cadmium gebruikt in herlaadbare nikkel-cadmiumbatterijen, elektrische apparaten, als pigment in kunststoffen of als deklaag voor metalen en legeringen om ze corrosiebestendig te maken. In geval van industriële blootstelling gebeurt de inname van cadmium veelal door inhalatie van cadmium partikels of dampen. De mate van absorptie is afhankelijk van de partikelgrootte en de oplosbaarheid van de cadmium verbindingen. Na opname in het bloed is ongeveer 90% van het cadmium gebonden aan de rode bloedcellen. Het wordt hoofdzakelijk geëxcreteerd via de nieren. Cadmium is cumulatief zeer toxisch. Het heeft een biologische halfwaardetijd van ongeveer 10 tot 20 jaar. Na langdurige blootstelling zal cadmium zich voornamelijk opstapelen in de nieren, de beenderen en de longen. Dit kan op termijn leiden tot ernstige nierschade, botbreuken en tumoren.

Cadmium waarden in de urine reflecteren goed de lichamelijke belasting. Waarden worden beïnvloed door contaminatie, dieet, leeftijd, geslacht, roken, woonplaats.
Bij rokers liggen de referentiewaarden tot 2 maal hoger.