H. pylori kan uitstekend overleven in de maagmucosa dankzij een goede mobiliteit (flagellen en enzymatische degradatie van mucus), partiële neutralisatie van het maagzuur door een urease en een specifiek binding aan het maagslijmvlies. Bij ten minste 1 volwassene op 4 kan men de bacterie terugvinden. Bij endoscopisch onderzoek ziet de maagmucosa van asymptomatische gekoloniseerde personen er macroscopisch normaal uit. Bij microscopisch onderzoek vindt men echter een chronisch actieve gastritis. Een minderheid van de met H. pylori gekoloniseerde patiënten zal daarna een maagulcus ontwikkelen. H. pylori wordt beschouwd als een etiologische factor in het ontstaan van chronische gastritis, maag- of duodenumulcus en maagkanker.
Een positieve antigentest op faeces 7 dagen na beëindiging van de behandeling wijst op mislukte eradicatie.

552355 - 552366 B 1000 Opzoeken van Helicobacter pylori antigenen #(Maximum 1) (Diagnoseregels 76, 90)
Bron: RIZIV website op 22/03/2026

---

552370 - 552381 B 1000 Opzoeken van Helicobacter pylori antigenen na behandeling #(Maximum 1) (Diagnoseregel 91)
Bron: RIZIV website op 22/03/2026