Urine van gezonde personen bevatten vrijwel geen eiwitten omdat de glomeruli als 'zeef' fungeren. Verschillende factoren bepalen de graad van filtratie : moleculair gewicht van het eiwit, plasma concentratie, graad van reabsorptie in de tubuli, bloeddruk, fysische activitiet.
Verhoogde hoeveelheid eiwit in de urine kan onderverdeeld worden in :
- glomerulaire proteïnurie: ook wel albuminurie genoemd omdat vooral albumine in verhoogde concentratie voorkomt.
Deze proteïnurie is te wijten aan een verhoogde glomerulaire permeabiliteit (o.a. bij nefrotisch syndroom) : aanvankelijk wordt alleen albumine in verhoogde concentraties terug gevonden, later ook hoog moleculair gewicht eiwitten.
- tubulaire proteïnurie: deze vorm van proteïnurie wordt vooral gekenmerkt door het verschijnen van laag moleculair gewicht eiwitten in de urine (o.a. ?2-microglobuline, ?1- zuur glycoproteïne), te wijten aan een verminderde reabsorptie in de proximale tubuli.
- post-renale proteïnurie: te wijten aan abnormale secretie van eiwit in de urinewegen, onder de nieren.
- overload proteïnurie: te wijten aan hoge plasma concentraties van laag moleculair gewicht eiwitten.
Voorbeelden van overload proteïnuria zijn hemoglobinurie, myoglobinurie en Bence Jones proteïnurie. Bence Jones proteïnurie is te wijten aan hoge plasma concentraties van immuunglobuline lichte keten paraproteïnen.