Het enzym LDH komt in belangrijke hoeveelheid voor in de meeste menselijke weefsels maar voornamelijk in het hart, de lever, de spieren en de nieren.
In het serum kan men 5 iso-enzymen onderscheiden op basis van de electroforetische mobiliteit. Elk tetramerisch iso-enzym is samengesteld uit 2 verschillende polypeptideketens: M geassociëerd met de skeletspieren (Muscle) en H geassociëerd met het hart (Heart). Er bestaan bijgevolg twee homotetramere iso-enzymen nl. LDH-1 (H4) en LDH-5 (M4) en drie hybride iso-enzymen nl. LDH-2 (H3M), LDH-3 (H2M2) en LDH-4 (HM3).

LDH is een laattijdige merker van myocardinfarct:
Dankzij de langere aanwezigheid van LDH in de bloedbaan in vergelijking met CK of CK-MB, is deze merker van bijzonder diagnostisch belang bij langere tijdsintervallen tussen infarct en hospitalisatie. Na een myocardinfarct verhoogt de activiteit van het totaal LDH minder snel dan deze van het totaal CK of CK-MB. Het overschrijden van de normale bovengrens gebeurt slechts 12 tot 16 uur na het begin van een crisis. De piek wordt geobserveerd na 30 tot 40 uur en de activiteit blijft verhoogd gedurende 8 tot 12 dagen.
De serumspeiegels van LDH zijn goed gecorreleerd aan de omvang van de laesie en, bijgevolg, aan de prognose.

De LDH-activiteit kan ook door verschillende andere oorzaken verhoogd zijn.
De hoogste waarden worden gevonden bij megaloblastaire anemie, myocard infarct, carcinomatose, leukemie en trauma. Minder sterk verhoogde waarden komen voor bij hemolytische anemie, spierafbraak, longembolie, hepatitis, nefrotisch syndroom en cirrose.

541774 - 541785 B 80 Doseren van melkzuurdehydrogenasen #(Maximum 1) (Cumulregel 10)
Bron: RIZIV website op 22/03/2026