Vancomycine is een glycopeptide antibioticum actief tegen de meeste gram-positieve bacteriën. Het kan gebruikt worden bij de behandeling van ernstige stafylococcen infekties (waaronder MRSA) bij patiënten waar penicilline en cefalosporines behandeling niet toepasbaar is. Vancomycine HCl wordt succesvol gebruikt in de behandeling van stafylococcen endocarditis.
Vancomycine is ototoxisch. Sequentiëel gebruik met andere neurotoxische en/of nefrotoxische antibiotica (o.a. streptomycine, neomycine, kanamycine, gentamycine, cefaloridine, paramomyfine, viomycine, polymyxin B, colistine, tobramycine en amikacine) vereist een nauwkeurige vancomycine monitoring.
De dalspiegel is de meest accurate parameter om de therapie op te volgen. De piekspiegel wordt tegenwoordig niet meer aangeraden.
Bij ongecompliceerde infecties ligt de dalspiegel best tussen 10 en 15 mg/L. Bij ernstige infecties (bacteriëmie, endocarditis, osteomyelitis, meningitis) wordt de doelconcentratie opgetrokken tot 15 - 20 mg/L.

referentiewaarden voor:
*In geval van toediening via continu infuus dienen volgende streefwaarde te worden bekomen:
- Kritisch ziek en/of ernstige infectie (septische artritis, meningitis, endocarditis, osteomyelitis) : 25 -35 mg/L
- Andere infecties: 20 -25 mg/L

**Discontinu:
- Voor MRSA-infecties moet de dalwaarde ten allen tijde >10 mg/L bedragen, dit om resistentievorming te vermijden.
- Neutropene koorts, huidinfecties : 10 - 15 mg/L.
- Pneumonie, osteomyelitis, endocarditis, bacteriëmie, prothese-infecties : 15 -20 mg/L.
- Infecties van het centraal zenuwstelsel: 20 mg/L

548715 - 548726 B 350 Doseren van een antibioticum ##(Maximum 2)(Cumulregel 75)(Diagnoseregel 46)
Bron: RIZIV website op 22/03/2026